di Anna Maria Sechi
Oe so andada a su campusantu pro giughere unu fiore a Mama e a Babbu, su campusantu de Farciennes, in custu comune Babbu e Mama b’ant vividu annos e annos, como sos biados, sunt istranzos de su giardinu de sas rughes de sa bidda, unu logu semper birde e trancuillu, est semper fioridu in totus sa istajones.
A poi de àere finidu de collocare sa pianta de sos fiores in d’una tumba e in s’àtera, in su narrere adiosu a Babbu l’apo nadu chi si ch’est andadu tropu in presse, cantas bortas apo pensadu a totu sas cosas chi li deviat ancora nàrare, e cantas preguntas li deviat ancora fàghere! ma, non m’at dadu tempus, totu s’est frimmu a s’improvisu.
Saludende a Mama, l’apo pregada de m’agiuare, de mi dare sa fortza fisica e sa passèntzia chi mi servit pro dare contu a maridu meu, in sa maladia ch’est vivende, ca a bortas mi sento mancare sa fortza de andare a dainanti e sighire custu caminu de tribulias.
A passitos andende in sos viales de su giardinu de sas rughes, osservo sos lùmines iscritos in sos granitos de sas losas, medas sunt italianos, sunt totus accurtzu unu cun s’àteru, bi sunt totus sa regione de s’Italia, gasi gasi formant inoghe puru –la rue des italiens- comente cando in sos annos de sa vida issoro viviant in sa matessi carrela, de sa matessi zona, totu custu paret chi si siat creadu sena mancu lu cherrere un’ambiente connotu. Custos lùmines chi faeddant sa limba de sas regiones nostras, parent chi trasmitint carchi cosa a sos chi, che a mie passa passende a pes de sas losas, ant una mirada pro sas fotografias sitzilladas in sa pedra, si at s’impressione chi tra issos chi non sunt prus e nois chi ancora semus vibret unu messagiu virtuale, si sentit in s’àera s’ammentu de sas cosas comunes ch’ amus vividu in custa terra chi nos at dadu, su chi fiat destinadu a nois migrantes, cando su tempus comente unda de mare nos at batidu a inoghe e nos at fatu ponnere raighinas.
Pensende totu custu non m’ abigio chi fiat ora de illongare su passu, intantu s’àera chi s’est cugùlada meda de prus at incumintzadu a isprindulare s’abba beneita, falada dae chelu pro abbare sas piantas de su giardinu de sas rughes, pro mantennere sos fiores bellos friscos pro sa die de sa festas de sos finados, sos chi si sunt drommidos prima de nois, chi riposant in paghe pro s’eternidade. In su lassare su giardinu de sas rughes, mi giro pro un’urtima mirada, gasi pro los saludare totus, comente chi m’èsserent amigos e amigas dae semper.
Views: 15
